Budhing Pinoy

Ch.10 Pagpapaiwan

2010-07-12T16:11:00.000+08:00

Halika na. Balik na tayo sa bus baka pa ako maiwanan.

Pero teka lang. Puwede namang magpa-iwan, diba. Hayaan muna kaya nating umalis ang bus at iwanan tayo dito kung saan ako narito at nakipagkwentuhan sayo. Ganito lang naman talaga ang mundo, may mga napag-iiwanan na ng panahon at mayroon namang nang-iiwan dahil unang-una may mga nagpapaiwan. Tulad halimbawa ng mga ayaw na talaga nilang umalis sa kanilang kinagisnang kaisipan, kultura’t tradisyon. Ayaw na nilang sumabay sa daloy ng panahon nais na nilang magpaiwan.

At mayroon din namang madali lang iwanan ang kanilang pinaniniwalaan at pinanindigan. Sila ang mga taong sumasabay sa daloy ng panahon at sila ang nagpapadaloy sa pabago-bagong kaisipan. Ngunit mayroon nga bang bago sa mundong ibabaw? Ang naroon ay dati nang nandoon at ang nariyan ay dati nang nandiyan. Umiikot lang naman talaga ang agos ng tinatawag na pagbabago sa mundo.

Ikaw nais mo bang magpa-iwan o gusto mong sumabay sa pabagu-bagong kaisipan? Sumisikat ang araw sa silangan at lulubog ito sa kanluran. Madilim ang gabi at maliwanag pa rin ang araw. Ngunit nag-iiba ang pagpapaliwanag ng parehong karanasan. Ang isa sinasabing ang araw ang gumagalaw, at ito’y tumatakbo mula sa silangan patungo sa kanluran. At ang isang kapaliwanagan ay ang mundo ang umiikot at ito rin ay umiikot sa araw sa loob ng isang taon. Parehong karanasan ngunit magkaibang kapaliwanagan.

Huwag ka nang magtaka dahil sa dinami dami ng taong nag-iisip kaya dumadami rin ang mga kaisipan at kapaliwanagan sa pare-parehong karanasan. O sige na nga, babalik na ako sa bus kasi isa ako sa mga taong ayaw magpaiwan. Oo, talagang hindi ako nagpapaiwan lalong-lalo na pag kaisipan at ideya ang pinag-uusapan.

Ang akala ko pakikinggan mo ako sa aking kwento, ngunit bakit sinasabayan mo na ako ngayon sa aking paglalakbay? Pero hayaan mo, bubuksan ko ang aking mundo upang makapasok ka. At habang ako’y naglalakbay samahan mo lang ako. Mag-uusap tayo dahil matagal na kasi akong walang kausap na talagang nakikinig sa akin. Maipapangako mo kayang pakikinggan mo ako?

Ako ay umaasa lang naman na kahit papaano ay sasabayan mo ang aking mga kabaliwan.

Hala paalis na ulit ang bus. Sige, dali sasakay na ako.

Ngayon ay nakasakay na ulit ako sa bus. Ipagpatuloy ko na ang aking paglalakbay. Oo madalas akong nakasakay sa mga bagong kaisipan at paniniwala ngunit ako’y isang taong mapagduda. Hindi mo kaagad ako mapapaniwala.

Aandar na ang bus at kausapin mo lang ako, este, pakinggan mo na lang pala ako sa aking mga sasabihin dahil baka makatulog ako sa biyahe. Ayoko pa naman ng natutulog sa biyahe baka may mangyayari pang masama sa akin. Katulad din kasi ito ng pagtulog natin sa mga nangyayaring pagbabago ng kaisipan, magugulat na lang tayo na isang umaga Diyos na pala ang ating katabi sa pagtulog kagabi.

Ch.9 Dumi

2010-07-11T10:54:00.001+08:00

Pasensiya ka na, ha. Medyo napahinto ako. Huminto rin kasi ang bus na aking sinasakyan. O ano, bababa muna ako. Kailangan ko munang magpunta sa banyo. Pero kung gusto mo sundan mo ako.

Habang sinusundan mo ako, ipagpatuloy ko ang aking sasabihin sa iyo. Tingnan mo ang tao, obserbahan mong maigi. Bakit ba siya nabubuhay? Ano ba talaga ang kanyang intensiyon?

Nakikita mo yang kubetang luma na yan diyan sa may unahan? Tingnan mong maigi – mabaho iyan, at puno ng dumi dahil hindi nalilinis.

Ganun din ang tao. Madumi at katulad lang siya sa lumalabas sa pwet ng tao. Ngunit ayaw niyang harapin ang katotohanang ang kanyang katawan ay nabubulok. Mabaho ito at madumi. Saan ba nanggaling ang dumi ng tao kundi sa tao rin.

Ang katawan ng tao ay talagang madumi – pati na rin ang kanyang isip. Ngunit gumagawa siya ng paraan upang magmukhang malinis. At kung nais mong makilala ang sarili tingnan mo muna kung gaano ka kadumi.

Pansinin mo ang tao. Gumagawa siya ng mga bagay para sa ikauunlad ng kanyang lipunan – ngunit nag-iiwan naman siya ng dumi. Dinudumihan niya ang tubig, hangin at lupa. Ito ay dahil unang-una sa lahat galing sa dumi ang tao, at marumi siya. Kaya sa halip na magkunwari siyang ayaw niya ng mabaho at marumi, harapin niya ang katotohanang naggaling din sa kanya ang lahat ng baho at dumi na kanyang nakikita at nalalanghap.

Kaya kung nais mo talagang maging makakalikasan mahalin mo ang basura at dumi. Tanggapin mo na sa iyo nanggagaling ang basura’t dumi na lumalason sa kapaligiran.

Tingnan mo kung paano magdesisyon ang tao. Lahat ng kanyang desisyon ay may kinalaman sa kung papaano siya mabubuhay at kung papaano niya matatakpan ang bahong kanyang kinikimkim sa kalooban.

Sandali lang ha, uupo muna ako dito sa maduming inidoro. Kulay kalawang na ito. May mga uod uod pa. Wala pang papel na pamunas sa puwet. Ito na nga ang sinasabi ko. Talagang madumi tayong tao. At kailangan lang nating kilalanin din na babalik at babalik tayong lahat sa dumi.

Lalabas din tayo sa puwet ng mga uod na magsisilbi namang pataba sa lupa at sa mga pananim. At ang mga halamang tutubo ay kinakain ng tao at ng hayop. At ang hayop kinakain ng tao. Paikut-ikot lang ang gulong ng buhay.

O, ‘wag mong amuyin ang dumi ko. Intindihin mo muna ang dumi ng sarili mo. Naku po, kalalabas nga lang ng tae ko, nagugutom na naman ako. Nangangarap na naman ako ngayon ng masarap na pagkain lalo na pag panahon ng pista.

Ch.8 Tanong

2010-07-09T15:32:00.000+08:00

Sino nga ba ako? Kilala mo ba ako? Pero, parang hindi ko rin yata kilala ang aking sarili. Bakit nga ba ako narito? Nasaan ba ako? Mayroon ba akong sakit at di ko na maaalala ang mga pinaggagawa ko sa buhay?

Ang huling alam ko, nakasakay ako sa bus at may katabi akong isang dalaga. Nag-usap pa nga tayo kanina, e. Naaalala mo pa ba?

Hindi ba’t ang huli kong sinabi sa’yo kanina ay mahirap talagang kilalanin ang sarili? Ah, iyon na yata. Tama. Tama nga ang hinala ko na ang katotohanang mahirap kilalanin ang sarili ay napakatagal nang isyu sa mundo.

Sinasabi ko ito sa’yo dahil tinatanong ko rin kasi kung sino ako at kung saan ako nanggaling. Ang alam ko malaya akong magtanong ng ganito. Ikaw rin, maaari ka ring magtanong. Malaya ka naman diba? Ito pa ang isang usapin ng kalayaan. Pero pag-uusapan natin ito sa susunod na. Ang ating tatalakayin sa ating usapan ngayon ay kung papaano natin makikilala ang sarili.

Paano nga ba? Simulan siguro natin ito sa kung anong meron tayo, at kung nasaan tayo. Huwag muna tayong lumayo sa mas komportable nating pag-usapan – ang buhay na mayroon tayo.

Ikaw at ako ay bahagi ng lipunan. Kaya nga ako nakasakay ngayon sa bus habang ikaw naman binabasa itong kwento at mga angas ko sa buhay. Pero kinakausap kita. Huwag ka nga lang magtaka kung bakit kita kinakausap at kung bakit ka nakikinig sa akin.

Pwede nating simulan sa ating kinalagyan sa lipunan ang usapin tungkol sa pagkilala sa sarili. Itong lipunan na ito ang humubog sa tao. At totoo ring ang lipunan ay likha ng tao. Kita mo, ang nilikha ay nagiging manlilikha. Kung sino ka ngayon ay bunga iyan ng paghubog sa iyo ng iyong lipunan at kasama na dyan ang tradisyon, relihiyon, edukasyon at kultura. Huwag mong sabihin na pwede mong takasan ang impluwensiya sayo ng lipunan. Hindi ka maaaring mabuhay ng hiwalay sa iyong komunidad. Ikaw ay nakadepende sa mga tao sa paligid mo.

Oo, sinasabi kong nakadepende ka sa akin, at ako naman ay nakadepende sa iyo. Ito kasi ang sistemang ating nilikha upang mabuhay dito sa mundo. Kasapi tayo sa ating komunidad at kailangan din nating makilahok sa mga gawain nito.

Ngunit magtatanong ka ngayon kung nasagot na natin kung papaano makikilala ang sarili. Huwag ka namang masyadong magmadali. Nasa biyahe a ako, e. Hinay-hinay lang. Darating din tayo diyan.

Isa sa mga paraan ng pagkilala sa sarili ay ang pagtanggap sa katotohanang kasapi tayo sa lipunan at utang natin ang ating pagkatao sa ating komunidad.

At dahil tayo’y parang itinapon sa ating lipunan ang ating tungkulin ay mag-isip tayo ng paraan upang maging mas maayos ang ating komunidad. Dito tayo nabubuhay at nagkaroon ng malay.

Sandali lang hihinto yata ang bus.

Ch.7 Pagkilala sa sarili

2010-07-08T17:51:00.003+08:00

Nandiyan ka pa ba? Nakasakay na ako sa bus. Nainis nga ako kanina sa konduktor, e. Dahil ang akala niya wala akong pamasahe. Tingin niya kasi sa akin ay probinsiyanong tagabaryo na isang mahirap at walang pambayad.

Akala niya hindi siya probinsiyano. Pero palagi kong nakikita yung taong iyon. Alam mo, ganun ba talaga ang mga taga probinsiya? Lalo na ang mga Bisaya?

Ang mga Bisaya pag nasa Maynila ay hindi na marunong magbinisaya kahit wala pang isang taon sa Maynila. Tapos ayaw nilang tanggapin ang sarili na Bisaya sila. Oo, naranasan ko ang ganito dahil isa rin akong Bisaya.

Alam n’yo ba na si Juan Posong ay bayani ng mga kabisayaan? Kaya ang apo niya ay ipinagmamalaki ang pagiging Bisaya.

Pero wala ka bang itatanong? Ako kasi mayroon. E, bakit nga ba ako nagtatagalog? Siya, hayaan mo na ako sa aking kakulitan. Paano kasi, mas naiintindihan ng maraming Pinoy ang Filipino. Kaya mabuti nang ang pambansang wika ang gagamitin ko sa pagsusulat ng aking kuwento.

Bakit ba natin ikinahihiya ang ating lahi? At bakit ba tayo nagpapasakop sa kulturang tingin natin ay mas laman sa atin? Tingnan mo ang mga Bisaya, talagang sa tingin nila superyor ang kulturang Tagalog. At tingnan mo tayong mga Pinoy, kapag kulturang kanluranin ang tingin natin ay laging mas lamang sa atin.

Tingnan mo tuloy ang nangyayari sa atin, lagi tayong lugi dahil kahit pagdating sa kung papaano tayo mag-isip at mamuhay ginagaya natin ang kultura at kaisipang mula sa kanluran.

Marahil ang hindi natin pagtanggap sa sarili ang isa sa ugat ng ating kalungkutan bilang mga Pilipino.

Nais kong sabayan mo ako sa aking paglalakbay. Hindi mo ba napapansin na bumalik tayo sa nakaraan at kinikwento ko na sa iyo ang mga nangyayari sa akin ngayon?

May katabi ako ngayong isang magandang babae. Tingnan mo ang kanyang mukha. Maganda naman siya, diba? Paano mo nga pala makikita, e hindi naman ito isang pelikula. Libro nga pala itong binabasa mo.

Sasabihin ko na lang pala sayo ang itsura ng katabi ko ngayon.

Mahaba ang kanyang buhok na medyo kulot ng kaunti. Karaniwan lang ang hugis ng kanyang ilong, at bilog ang kanyang mga mata. Mayroon siyang nunal sa pisngi at mapupula ang kanyang mga labi. Makinis ang mukha ngunit halata mong nanggaling siya sa arawan ng pagpapagal sa bukid dahil magaspang ang kanyang mga kamay.

Hindi ko alam kung saan siya pupunta, pero sa palagay ko, pareho kami ng pupuntahan, dahil nakasakay kami sa iisang bus. At ang bus na ito ay papuntang siyudad ng Tacloban, ang kapital ng Leyte.

Marahil pupunta siya sa siyudad upang mamasukan. Ang dami niyang dalang gamit, o. Mukhang matagal pa ulit siya babalik sa kanila.

Sa totoo lang maraming mga kababayan nating galing sa probinsiya na pumupunta sa siyudad upang mamasukan. Lalo na ang mga kababaihan. Pagkatapos ng hayskul, aalis sa bahay nila at makikipagsapalaran sa Maynila at mamasukang katulong sa bahay o kaya papasok sa mga pagawaan. Tapos ‘pag wala talaga silang mapuntahan, magiging puta na lang silang gagala-gala sa Maynila, doon sa Cubao o kaya sa Quezon Ave. sa Quezon City.

Tingnan mo siya, maganda. At bakas sa kanyang mukha ang lungkot na paglayo niya sa sariling tahanan.
Malungkot talaga kapag napalayo tayo sa sarili. Mahirap na ngang intindihin ang sarili, tatalikuran pa natin. Ito siguro ay isa sa mga kadahilanan din ng kalungkutan ng tao – ang paglayo at hindi pagkilala sa sarili.

Ch.6 Diyos

2010-07-07T12:51:00.001+08:00

Habang naglalakad ako sa maputik na daan mula sa baryo patungong sakayan ng bus iniisip ko ang kung ano ang mangyayari sa buhay ko kapag ako na lang mag-isa at walang mga kaibigan at kamag-anak.

Sinusundan ako ng aking anino at nasa harapan ko naman ang liwanag ng araw habang inaawitan ako ng malamig na simoy ng sariwang hangin. Sinikap kong ipaliwanag sa aking sarili ang aking mga agam-agam at kung ano ba talaga ang aking hinahanap sa pag-alis ko sa aming masayang baryo.

Hindi ba’t sinabi ko na sa iyo na hinahanap ko nga ang ugat ng kalungkutan ng tao? Hindi lang ng kalungkutan ko. Dahil alam kong malungkot naman talagang mabuhay sa mundong hindi mo pinili kundi ikaw ay itinapon lamang ng tadhana dito.

Hindi ko sinasabing itinapon ka ng Diyos sa mundong ito kundi ikaw ay nabuhay at namulat na ito pala ang mundong iyong kinalagyan. Nagising kang hindi mo alam kung saan ka nanggaling at kung saan ka tutungo.

Ang iniisip mong iyong pinanggalingan ay hindi talaga totoo dahil iyon lang ang palagay ng maraming tao sa paligid mo, kasama na riyan ang dikta ng relihiyon at siyensiya.

Gumagawa ng Diyos ang tao upang mayroon siyang masisisi sa mga kamalasan sa buhay sa halip na akuin ang kanyang responsibilidad.

Hanggang makarating ako sa may sakayan ng bus, medyo malayu-layo na rin pala ang aking nilakad. At marami-rami na rin ang aking napag-isipang mga suliranin sa buhay. Pinilit ko kasing ungkatin ang ugat ng kalungkutan ng tao. Kaya malungkot din ang aking mukha, at ang tingin ko rin sa mukha ng mga nakakasalubong ko sa daan ay bakas din ang kalungkutan.

Ano, nandiyan ka pa ba? Mukhang inaantok ka na yata. Alam kong hindi talaga mahilig magbasa ang mga Pinoy. Mas gusto kasi natin ang mga programa sa telebisyon at radyo dahil naaaliw tayo doon, e.

Gumising ka muna diyan, hayaan mo muna akong ipagpatuloy ang aking kuwento.

Pagdating ko sa hintayan ng bus naroon din pala ang kapitbahay kong si Kulas. Nakita na nga siyang mabigat yung dala-dala kong bag, tintanong pa niya kung mabigat ba. Walang hiyang Kulas ito, o.

Naisip ko sa oras na iyon na ito na ang simula ng aking paglalakbay tungo sa isang buhay na mayroong ganap na kaligayahan. Iiwan ko na ang malungkot ngunit masayang baryo, at susuungin ko ang mga hamon sa aking pupuntahang panibagong mundo.

Nandiyan na ang bus. Sasakay muna ako, ha. Diyan ka lang muna. Huwag kang umalis.

Ch.5 Dalawang mundo

2010-07-06T09:48:00.002+08:00

Isipin mo na lang na isa kang mayaman na nakatira sa isang condominium. At sa isang bilding naroon na lahat, sa ibaba may maliit na mall, may gym, may ospital, may bangko, tapos may iskwelahan pa mula elementarya hanggang hayskul. Ang mga magulang mo ay nag-oopisina lang sa isa sa mga yunit ng bilding. Isinilang ka dito at dito ka na lumaki at nagkamalay. Dito ka na rin nagkaroon ng kasintahan dahil marami ka ring mga kababata at kaiskuwela.

Wala kang alam sa mga nagyayari sa paligid mo, pati sa bayan mo dahil ipinagbabawal sa iyo ng mga magulang mo ang telebisyon. Hindi kayo lumalabas bilang pamilya dahil sobrang abala ang iyong mga magulang sa trabaho.

At ikaw ngayon ay katatapos lang ng hayskul, ipagpalagay natin na ikaw ay labing anim na taong gulang na. At nais mong malaman ngayon kung ano nga ba ang nasa labas ng bilding na tinitirhan mo.

Ano ngayon ang gagawin mo?

Magpapaalam ka sa iyong tatay. Ngunit hindi ka papayagan. Pero alam mong papayagan ka ng nanay mo. Kaya sa kanya ka magpapaalam ngayon.

Paglabas mo ng bilding maglalakad ka hanggang sa kabilang kanto. At doon masasaksihan mo na na ang mundo pala ay hindi katulad ng mundo na iyong kinalakhan. Makikita mo na parang impiyerno pala ang daloy ng trapiko sa malaking kalye. At makikita mo rin ang mga nangongotong sa kalye at wala kang ideya kung ano ang kanilang ginagawa.

Makakarating ka ngayon sa may dulong bahagi ng kalyeng iyong nilalakbay. Pagdating mo sa may paliko roon, may mga taong natutulog sa tabing kalsada at may isang malaking iskwater sa kabilang gilid ng daan. Hindi mo alam ngayon kung ano ang iyong nakikita.

Ano kaya sa palagay mo ang itatawag mo sa mga batang naglalako ng sampaguita at doon sa mga batang naglalakad sa kalye na hubo’t hubad? Tapos sa may dulo may mga batang kalalakihan na nag-uumpukan na sumisinghot ng rugby.

Ikaw ngayon ay nasa tunay na mundo. Ano kaya ang iyong mararamdaman? Malaya kaya ang iyong kaisipan at magaan kaya ang iyong kalooban?

Anong mga katotohanan kaya ang iyong maiisip?

Hay naku, ako talaga, o. Eto na naman ako na nagtatanong sa iyo. Pagpasensiyahan mo na ako. Hindi ba’t ako dapat ang magkuwento sa iyo. At hindi kita dapat isasama sa aking kwento.

Mahilig lang talaga akong magbigay ng ilustrasyon sa aking pagsasaysay ng aking kwento.

Kapag nagdesisyon kang umalis sa iyong kinalagyan ang kailangan lang ay dapat handa ka sa mga hamon na iyong susuungin.

Pag-alis ko sa aking baryo, at alam mo namang hindi ako mayaman dahil ako’y lumaki sa hirap, ang mundong nakita ko ay malawak at napakayaman sa panibagong mga karanasan. At ito ang mundong ibabahagi ko sa iyo.

Ch.4 Malaya

2010-07-05T05:31:00.000+08:00

Alam mo may mga gago talaga sa isang lugar kung saan ka nakatira. Marahil ikaw iyon, at marahil isa sa iyong mga kaibigan. Ngunit magpalamig ka muna ng ulo kaibigan, biktima din kasi ako sa ganyan.

Sinasabi ko sa iyo ito upang hindi ka na magugulat. Baka nga hindi rin kita siseryosohin, eh. Sabagay hindi naman ako magagalit kung hindi mo ako siseryosohin.

Pero bakit nga ba napunta tayo sa ganitong usapan? Mukhang paborito ko yata ang ganitong ekspresyon. Hayaan mo na ako.

Ipagpatuloy ko na ang aking kwento. Oo, nilisan ko ang aking baryo sa pag-asang mas magkakaroon ng kabuluhan ang aking buhay. Iniwan ko ang aking alagang aso, pusa, kalabaw, manok at ahas. Alam mo, mahal na mahal ko ang mga iyon. Hindi lang ako sigurado kung mahal din nila ako. Masakit din pala sa kalooban mo ang iwan ang baryo kung saan ka lumaki at nagkamalay.

Naaalala ko nga noon na may sabong doon sa bakuran ni Mang Igno. Habang nagsasabong ang mga manok na alaga ni kapitan at ni Kulas, nagsusuntukan naman sina Berto at Kardo, habang nagtatalik sa may likod ng kulungan ng baboy si Elena at Jose. Ako naman kasama ko si Fatima nagkukwentuhan tungkol sa mga paglalakbay ng aking lolo.

Masaya naman kami doon, lalo na pag kasama ko ang aking mga kababata si Junior, Ricky at Lando. Madalas kaming nagnanakaw ng pinya ni Teban doon sa kabilang sitio. Tapos tuwing Sabado ng hapon nagnanakaw kami ng tubo doon sa kabilang baryo. Pagbalik namin sa bahay naglalaro kami ng basketbol.

Ang kapitan naman naming babaero at sugarol ay napakasiraulo nun. Biruin mo, bubugbugin ba naman niya ang mga haharang-harang sa kanya. Ang lakas pa manghingi ng kotong pag may nagpaputol ng puno ng niyog para gamitin sa paggawa ng bahay.

Alam ko hindi tama ang kanyang ginagawa kaya lang wala naman kaming magawa dahil takot nga. Kaya umalis na lang ako doon. Kumbaga kailangan mo minsang iwanan at iwasan ang mga problema sa lipunan kaysa lutasin mo ito.

E, papaano mo malulutas ang problema sa lipunan kung sa sarili ay matindi din ang iyong problema? Katulad ko, hinahanap ko ang ugat ng kalungkutang bumabalot sa aking pagkatao. Malungkot kaya ako dahil sa mga nagyayari sa paligid ko, o sadya lang ba talaga akong malungkot na ipinagkaloob ng tadhana sa akin.

Gusto ko sanang maniwala sa Diyos na siyang lumikha sa tao ayon sa kanyang wangis. Ngunit sa tingin ko isa lang itong imbensiyon upang maipaliwanag ng tao ang kanyang sarili at bigyang kahulugan ang landas ng kanyang buhay.

Pero sa totoo lang mahirap ding ‘wag maniwala sa proposisyon ng relihiyon dahil papaano nga kapag totoo ang doktrina ng simbahan na may Diyos nga na siyang lumikha? Ang sa akin naman ay simple lang, totoo naman talaga na may Diyos na lumikha sa tao dahil kailangan ng tao ang Diyos na ito upang magkaroon ng direksiyon sa kanyang buhay at sa lipunan.

Ngunit hindi ko matatanggap na nilikha ng Diyos si kapitan na napakasalbahe at korap. E yung pondo sa barangay ay nauubos lang sa sugal at inom, at minsan dun sa kanyang mga babae. Kaya ang pormulasyon ng simbahan na may Diyos ay parang pampamanhid lang talaga sa tunay na ugat ng problema ng tao.

Sa pag-alis ko sa aming baryo doon ko naramdaman ang kalayaang mag-isip at mangarap. Gumaan ang aking loob nang makita ko na mas malawak pala ang mundo kaysa mundong aking kinagisnan.

Ch.3 Pag-alis

2010-07-04T16:06:00.000+08:00

Nais mo bang lumigaya? Sige, sabihin na lang nating nais mo rin ng kaunting kaligayahan. Ngunit bakit nga ba? Bakit mo gustong lumigaya, malungkot ka rin ba? E, kasi gusto mong lumigaya. Kaya sa palagay ko malungkot ka.

Pero baka naman masyado lang akong mapanghusga. Sige na nga ipagpalagay na nga natin na ako ang may problema at susulusyunan ko ito. At ang aking problema ay simple lang naman, kung papaano ko matutuklasan ang mina ng kasagutan sa aking nakatagong tanong.

Siya nga pala, hindi ba’t magkukwento ako sayo dapat. Ba’t ba ako tanong ng tanong samantalang nangako akong ikwento sayo ang aking mga paglalakbay. Hindi ba’t nagkukwento na ako?

Sabihin mong hindi at malalagot ka sa akin. Oo na, sige. Ganito ipagpatuloy ko na lang ang kwento ng aking paglalakbay. Umalis ako sa aming baryo dahil pinagbintangan akong namboso.

Masama ang loob ko noong pag-alis ko.

Gusto ko sanang manatili lang kung nasaan ako dahil iyon na rin kasi ang tinuro sa akin ng aking mga magulang na kung saan ako nanggaling, lumaki at nagkamalay, doon na rin ako mamamatay.

Dapat daw kasi sarado de kandado ako sa aking kinagisnang tradisyon, kultura’t paniniwala. Isara mo raw kasi ang iyong sarili at huwag hayaang maimpluwensiyahan ng kakaibang kaisipan. Kaya takot akong maglakbay dahil baka maimpluwensiyahan ako ng mga kalokohan.

Ngunit ang modelo ko sa aking paglalakbay ay ang aking lolo. Napakatapang nun. Walang yung inaatrasang hamon sa kanyang buhay. Lahat nalulusutan niya pati nga ang hamon ng isang sultan na siya’y papatayin pag nakita, e.

Sa paglalakbay kong ito, ang lolo ko ang aking ginagaya, ngunit naisip ko ring magkaroon ng sariling pagpapasya at gumawa ng sariling pangalan. Ako si Juan Posong III, at ito dapat ang pangalang maisulat sa aklat ng kasaysayan.

Umalis ako sa aming maliit na baryo. Sa baryo San Roque nandoon na kasi lahat, e. Oo, lahat ng dahilan ng kawalang pag-asang umasenso sa buhay. Andun ang mga lasenggerong nag-iinom na lang dahil walang magawa sa buhay. May mga sabongero ring kahit walang pera’y sinasangla ang kung anong meron sila para lang may pansugal. Ang asawa ng kapitbahay namin ay inasawa ng isang kapitbahay. Tapos ninanakaw ang mga pananim ng mga masipag magtanim. Pag minalas ka pa ng husto, may mga sundalo’t rebelde pang dadalaw sayo upang humingi ng pagkai’t inumin.

Iniwan ko ang aking mahal na baryo dahil nais kong alamin ang katotohanan sa dahilan ng aking kalungkutan.

Ch. 2 Ugat ng kalungkutan?

2010-07-03T17:37:00.001+08:00

Ba’t nga ba ako nagpapatulong sayo? Ano nga ba ang problema ko?

Pwede mo rin namang sabihin na di mo alam. O kaya, sige na, wag ka nang mahiyang bulyawan ako, “Ewan ko sayo.”

Oo nga pala, doon pala tayo sa aking paglalakbay. Pasensiya ka na at medyo makulit lang talaga ako. Pero hindi pa naman ako matandang makakalimutin. Ang nais ko nga lang pala ay alamin ang ugat ng lahat ng ito.

Ano nga ba ang ugat, at bakit kinakailangang magkaroon ng ugat? Anong ugat ba ang tinutukoy ko dito?

Sabihin mo nang siraulo ako. Pero nais ko lang namang alamin ang ugat ng aking kalungkutan. Sinikap kong alamin ito, ngunit ayon, pukpok sa ulo ang inabot ko. Eh, bastos naman yata ang pamamaraan ko. Namboso ba naman.

Ito ang masasabi ko. Ang paghahanap ng kasagutan ay isang paglalakbay. Maraming mga bagay ang mararanasan ng isang tao. Tulad nga lang nung sinundan kong magkasintahan na anak pala ni kapitan yung lalaki. Kaya dahil hari si kapitan sa aming baryo, pinasundan ako ng mga barangay tanod na tauhan na rin niya. Sa inisip nilang pamboboso ko gumising na lang ako isang umaga sa barangay.

Pero hindi ba’t bawal iyon ayon sa batas? Kahit kaunti lang ang aking alam sa batas dahil hindi naman ako isang abugado, mayroon din naman akong pagpapahalaga sa karapatan ng isang tao – at hindi lang iyon karapatang mamboso.

Sa totoo lang hinahanap ko pa rin ang sagot sa aking katanungan. Kung nagsimula ang kalungkutan sa oras na ikaw at ako ay binubuo pa lamang ng ating mga magulang, ang magiging implikasyon nito ay pagtatalik ang dahilan ng lungkot. Ngunit pag ika’y nakipagtalik, hindi ba’t masarap naman, kaya nga ang iba ay ipinagpipilitan nila ang kanilang sarili sa pakikipagtalik, at marami ang nanggagahasa na lang.

Maraming sikat na mga pulitiko at relihiyoso nagsasabing sila ang haligi ng moralidad at sinasabi nilang ang pakikipagtalik na pwersahan at labas sa pag-aasawa ay isang uri ng imoralidad. Ngunit parehong mga tao itong nanggagahasa at sangkot sa imoralidad na may kinalaman sa pakikipagtalik.

Kaya masasabi ko sa iyo na ang ugat yata ng lungkot mo at lungkot ko ay iisa – pakikipagtalik. Ngunit talaga nga bang ganito ang buhay?

Sa tingin ko, talagang simula nang magkaroon ng buhay ang isang tao naroon na ang kalungkutan. At dahil nga malungkot ang tao, mayroon din bang paraan kung paano siya sumaya?

Ang sabi nga ni Aristoteles ang hinahangad ng isang tao ay ang kanyang ganap na kaligayahan.

Ch. 1 Paghahanap

2010-07-03T15:25:00.000+08:00

Ako si Juan Posong III. Tandaan mo. Juan ang aking pangalan. Isa ako sa mga apo ni dakilang Juan Posong na lumaban sa mga dayuhang mananakop. Mga hari, sultan at pari. Lahat sila inisahan ng aking lolo. Kahit sabihin mo pang magaling ang lolo mo, wala yan sa talino at lupit ng lolo ko.

Isasaysay ko sa iyo ang kwento ng buhay ko. Hindi naman ito mahaba. At hindi rin nakakaantok. Ngunit tiyak na maiinis ka lang.

Alam mo bang mayroon akong hinahanap. Oo, tama ang dinig o basa mo. May hinahanap ako na hanggang ngayo'y hindi ko pa natagpuan. Halos nalibot ko na ang buong daigdig. Kahit nga sa kasuluk-sulukang bahagi ng mundo, at nakapa ko na nga rin ang singit ng puta dyan sa may kanto, hanggang ngayon hindi ko pa rin natagpuan ang hinahanap ko.

Baka ikaw alam mo. O baka naman tinatago mo lang. Ilabas mo na. Sige na, ipakita mo na ang tinatago mo. Pwera biro. Inakyat ko na ang bundok Banahaw sa pag-aakalang doon ko matatagpuan ang hinahanap ngunit kahit sa bulong man lang ng hangin na dahan-dahang umiihip sa mga sumasayaw na dahon, wala man lang pahiwatig na naroon ang diyosang aking pinakaiibig.

Hay naku! Ba't nga ba tayo napunta sa ganitong usapan? Hindi ba't mayroon akong ikikwento sayo?

Matagal ko nang hinahanap ang ugat ng kalungkutan ko. Saan ba ako nanggaling at bakit ba ako narito? Naitanong mo na ba ito sa iyong sarili? Sinabi ko na sayo kanina, e na maiinis ka lang sa akin. Nais mo pa bang ipagpatuloy ko ang kwento?

Isang araw, Linggo yata yun o Sabado, may nakita akong magkasintahang naglalakad sa may daan papuntang ilog. Doon kasi sa aming maliit na baryo iisa lang ang daan papuntang ilog. At iisa lang din ang ilog. Kaya pag may dumadaan doon, alam mo na agad kung saan ang punta.

Pumunta sila sa ilog. Sinundan ko sila hanggang lumusong sila sa tubig at sila ay nabasa. Sinisilip ko sila habang kumakanta. Hanggang lumapat ang labi ni lalaki kay babae nang biglang dumilim ang paligid.

Pagdilat ng mata ko'y nasa ibang lugar na ako. Di ko namalayan na sinundan din pala ako ng mga halimaw. Ang kapitan sa baryo namin na naghari-harian inatasan pala ang mga barangay tanod. Pinukpok ang ulo ng batuta dahil namboboso raw ako sa anak ni kapitan.

Akala ko, sa araw na iyon makikita ko na ang hinahanap ko. Hindi pa pala. O baka naman iba ang makikita ko sa pamboboso.

Bakit nga ba may kalungkutan ang tao? Saan ba nanggagaling ito? Ito kaya ay nagsimula sa pag-iibigan ng dalawang tao na nagbunga ng panibagong buhay o talagang dumarating lang ang lungkot sa tao dahil sa impluwensiya ng mga nasa paligid niya?

Tulungan mo na nga lang ako sa paghahanap.

Tungkol naman daw sa pag-ibig at relasyon

2010-07-02T13:52:00.000+08:00

Eto talagang kasintahan ko, nais niyang mag-blog naman daw ako tungkol sa pag-ibig.

Pero sawi na nga ako sa pag-ibig tapos pag-uusapan pa ito. Ngunit 'wag kang mag-alala aking sinisinta at minamahal na bayan, magsusulat din ako ukol sa pag-ibig. Paano nga ba umibig sa bayan? Naks.

May naisip akong magiging serye sa Budhing Pinoy. Pamamagatan ko itong "Ang Paglalakbay ni Juan Pusong." Maglalaan ako ng kalahating taon, upang lakbayin ang tema ng paghahanap ng kabuluhan o kahulugan sa buhay.

Gagawin kong araw-araw ang pagsusulat hangga't maaari.

Tapos gusto kong mailathala ito, at susunda ko pa ng isang serye na ang tema naman ay tungkol sa kaligayahan ng isang tao. Ano nga ba ang ikinaliligaya ng tao? Tanong na susunod lamang sa naunang tanong kung bakit may kalungkutan ang tao.

Susubukan kong simulan sa pag-ibig at relasyon ang paghahanap ng kahulugan.

Ano aking giliw, masaya ka na ba?

Eto na naman

2010-07-02T10:32:00.000+08:00

Hayy naku. Eto na naman ako sa aking kabaliwan. Nangangarap lumipad na parang malayang ibon. Nais kong magkaroon ng pakpak. At nais kong matanaw ang lawak ng mundo sa mga mata ng liwanag.

Ngunit papaano nga ba? Hindi naman kasi pupwede, e.

Di bale na lang. Gagawin ko na lang ang mga dapat gawin sa buhay. Sisikapin ko na lang na maging isang tunay, ganap at responsableng Pilipino - sa isip, sa salita at sa gawa. Bow.

Alam mo. Ganito lang talaga ang buhay pre. Malaya namang mangarap, e. Pero kung mangangarap ka, e, iyon nang makakabuti hindi lang sa sarili mo, kundi pati rin sa mga taong nasa iyong paligid.

Kaya ngayon pa lang pangarapin na natin ang ikabubuti sa ating bayan. At simulan na nating gawin ang ating pangarap ngayon. Now na!

Hulyo 1

2010-07-01T15:39:00.000+08:00

Unang araw ng Hulyo. E, ano ngayon?

Wala naman masyado. Unang araw lang din ng pamamahala ni Noynoy Aquino. At bumanat na naman ang aking tinatawag na existential angst na sa Filipino ay agam-agam.

Hulyo na naman at magbabago na ulit ang aking anyo at kulay. Ay hindi pala, magbabago pala ang aking edad. Oo nga. Hapi birtdey to me. Pero hindi pa ngayong araw, ha. Pero tiyak akong sa buwan na ito.

Nagbabago ang anyo ng tao. Oo, sinasabi ko. Mula bata hanggang pagtanda, at hanggang kamatayan. Nag-iiba ang hugis, ngunit nananatili ang sarili at ang pagkatao.

Ngunit habang buhay pa, sa kabila ng pagbabago, sana'y mananatili ang aking sariling pagkatao.

Inaugural Speech of President Benigno Simeon Aquino III

2010-06-30T13:56:00.000+08:00

FILIPINO

His Excellency Jose Ramos Horta, Former President Fidel V. Ramos, Former President Joseph Estrada, Senate President Juan Ponce Enrile and members of the Senate, House Speaker Prospero Nograles and members of the House, justices of the Supreme Court, members of the foreign delegations,Your Excellencies of the diplomatic corps, fellow colleagues in government, aking mga kababayan.

Ang pagtayo ko dito ngayon ay patunay na kayo ang aking tunay na lakas. Hindi ko inakala na darating tayo sa puntong ito, na ako’y manunumpa sa harap ninyo bilang inyong Pangulo. Hindi ko pinangarap maging tagapagtaguyod ng pag-asa at tagapagmana ng mga suliranin ng ating bayan.

Ang layunin ko sa buhay ay simple lang: maging tapat sa aking mga magulang at sa bayan bilang isang marangal na anak, mabait na kuya, at mabuting mamamayan.

Nilabanan ng aking ama ang diktaturya at ibinuwis niya ang kanyang buhay para tubusin ang ating demokrasya. Inalay ng aking ina ang kanyang buhay upang pangalagaan ang demokrasyang ito. Ilalaan ko ang aking buhay para siguraduhin na ang ating demokrasya ay kapaki-pakinabang sa bawat isa. Namuhunan na kami ng dugo at handang gawin itong muli kung kinakailangan.

Tanyag man ang aking mga magulang at ang kanilang mga nagawa, alam ko rin ang problema ng ordinaryong mamamayan. Alam nating lahat ang pakiramdam na magkaroon ng pamahalaang bulag at bingi. Alam natin ang pakiramdam na mapagkaitan ng hustisya, na mabalewala ng mga taong pinagkatiwalaan at inatasan nating maging ating tagapagtanggol.

Kayo ba ay minsan ring nalimutan ng pamahalaang inyong iniluklok sa puwesto? Ako rin. Kayo ba ay nagtiis na sa trapiko para lamang masingitan ng isang naghahari-hariang de-wangwang sa kalsada? Ako rin. Kayo ba ay sawang-sawa na sa pamahalaang sa halip na magsilbi sa taumbayan ay kailangan pa nila itong pagpasensiyahan at tiisin? Ako rin.

Katulad ninyo ako. Marami na sa atin ang bumoto gamit ang kanilang paa – nilisan na nila ang ating bansa sa kanilang paghahanap ng pagbabago at katahimikan. Tiniis nila ang hirap, sinugod ang panganib sa ibang bansa dahil doon may pag-asa kahit kaunti na dito sa atin ay hindi nila nakikita. Sa iilang sandali na sarili ko lang ang aking inaalala, pati ako ay napag-isip din – talaga bang hindi na mababago ang pamamahala natin dito? Hindi kaya nasa ibang bansa ang katahimikang hinahanap ko? Saan ba nakasulat na kailangang puro pagtitiis ang tadhana ng Pilipino?

Ngayon, sa araw na ito - dito magwawakas ang pamumunong manhid sa mga daing ng taumbayan. Hindi si Noynoy ang gumawa ng paraan, kayo ang dahilan kung bakit ngayon, magtatapos na ang pagtitiis ng sambayanan. Ito naman ang umpisa ng kalbaryo ko, ngunit kung marami tayong magpapasan ng krus ay kakayanin natin ito, gaano man kabigat.

Sa tulong ng wastong pamamahala sa mga darating na taon, maiibsan din ang marami nating problema. Ang tadhana ng Pilipino ay babalik sa tamang kalagayan, na sa bawat taon pabawas ng pabawas ang problema ng Pinoy na nagsusumikap at may kasiguruhan sila na magiging tuloy-tuloy na ang pagbuti ng kanilang sitwasyon.

Kami ay narito para magsilbi at hindi para maghari. Ang mandato ninyo sa amin ay pagbabago – isang malinaw na utos para ayusin ang gobyerno at lipunan mula sa pamahalaang iilan lamang ang nakikinabang tungo sa isang pamahalaang kabutihan ng mamamayan ang pinangangalagaan.

Ang mandatong ito ay isa kung saan kayo at ang inyong pangulo ay nagkasundo para sa pagbabago – isang paninindigan na ipinangako ko noong kampanya at tinanggap ninyo noong araw ng halalan.
Sigaw natin noong kampanya: “Kung walang corrupt, walang mahirap.” Hindi lamang ito pang slogan o pang poster – ito ang mga prinsipyong tinatayuan at nagsisilbing batayan ng ating administrasyon.

Ang ating pangunahing tungkulin ay ang magsikap na maiangat ang bansa mula sa kahirapan, sa pamamagitan ng pagpapairal ng katapatan at mabuting pamamalakad sa pamahalaan.

Ang unang hakbang ay ang pagkakaroon ng tuwid at tapat na hanay ng mga pinuno. Magsisimula ito sa akin. Sisikapin kong maging isang mabuting ehemplo. Hinding hindi ko sasayangin ang tiwalang ipinagkaloob ninyo sa akin. Sisiguraduhin ko na ganito rin ang adhikain ng aking Gabinete at ng mga magiging kasama sa ating pamahalaan.

Naniniwala akong hindi lahat ng nagsisilbi sa gobyerno ay corrupt. Sa katunayan, mas marami sa kanila ay tapat. Pinili nilang maglingkod sa gobyerno upang gumawa ng kabutihan. Ngayon, magkakaroon na sila ng pagkakataong magpakitang-gilas. Inaasahan natin sila sa pagsupil ng korapsyon sa loob mismo ng burukrasya.

Sa mga itinalaga sa paraang labag sa batas, ito ang aking babala: sisimulan natin ang pagbabalik ng tiwala sa pamamagitan ng pag-usisa sa mga “midnight appointments.” Sana ay magsilbi itong babala sa mga nag-iisip na ipagpatuloy ang baluktot na kalakarang nakasanayan na ng marami.

Sa mga kapuspalad nating mga kababayan, ngayon, ang pamahalaan ang inyong kampeon.

Hindi natin ipagpapaliban ang mga pangangailangan ng ating mga estudyante, kaya’t sisikapin nating punan ang kakulangan sa ating mga silid-aralan.

Unti-unti din nating babawasan ang mga kakulangan sa imprastraktura para sa transportasyon, turismo at pangangalakal. Mula ngayon, hindi na puwede ang “puwede na” pagdating sa mga kalye, tulay at gusali dahil magiging responsibilidad ng mga kontratista ang panatilihing nasa mabuting kalagayan ang mga proyekto nila.

Bubuhayin natin ang programang “emergency employment” ng dating pangulong Corazon Aquino sa pagtatayo ng mga bagong imprastraktura na ito. Ito ay magbibigay ng trabaho sa mga local na komunidad at makakatulong sa pagpapalago ng kanila at ng ating ekonomiya.

Hindi kami magiging sanhi ng inyong pasakit at perwisyo. Palalakasin natin ang koleksyon at pupuksain natin ang korapsyon sa Kawanihan ng Rentas Internas at Bureau of Customs para mapondohan natin ang ating mga hinahangad para sa lahat, tulad ng:

· dekalidad na edukasyon, kabilang ang edukasyong bokasyonal para makapaghanap ng marangal na trabaho ang hindi makapag-kolehiyo;

· serbisyong pangkalusugan, tulad ng Philhealth para sa lahat sa loob ng tatlong taon;

· tirahan sa loob ng mga ligtas na komunidad.

Palalakasin at palalaguin natin ang bilang ng ating kasundaluhan at kapulisan, hindi para tugunan ang interes ng mga naghahari-harian, ngunit para proteksyunan ang mamamayan. Itinataya nila ang kanilang buhay para mayroong pagkakataon sa katahimikan at kapayapaan sa sambayanan. Dumoble na ang populasyong kanilang binabantayan, nanatili naman sila sa bilang. Hindi tama na ang nagmamalasakit ay kinakawawa.

Kung dati ay may fertilizer scam, ngayon ay may kalinga na tunay para sa mga magsasaka. Tutulungan natin sila sa irigasyon, extension services, at sa pagbenta ng kanilang produkto sa pinakamataas na presyong maaari.

Inaatasan natin si papasok na Kalihim Alcala na magtayo ng mga trading centers kung saan diretso na ang magsasaka sa mamimili - lalaktawan natin ang gitna, kasama na ang kotong cop. Sa ganitong paraan, ang dating napupunta sa gitna ay maari nang paghatian ng magsasaka at mamimili.

Gagawin nating kaaya-aya sa negosyante ang ating bansa. We will cut red tape dramatically and implement stable economic policies. We will level the playing field for investors and make government an enabler, not a hindrance, to business. Sa ganitong paraan lamang natin mapupunan ang kakulangan ng trabaho para sa ating mga mamamayan.

Layunin nating paramihin ang trabaho dito sa ating bansa upang hindi na kailanganin ang mangibang-bansa para makahanap ng trabaho. Ngunit habang ito ay hindi pa natin naaabot, inaatasan ko ang mga kawani ng DFA, POEA, OWWA at iba pang mga kinauukulang ahensiya na mas lalo pang paigtingin ang pagtugon sa mga hinaing at pangangailangan ng ating mga overseas Filipino workers.

Papaigtingin namin ang proseso ng konsultasyon at pag-uulat sa taumbayan. Sisikapin naming isakatuparan ang nakasaad sa ating Konstitusyon na kinikilala ang karapatan ng mamamayan na magkaroon ng kaalaman ukol sa mga pampublikong alintana.

Binuhay natin ang diwa ng people power noong kampanya. Ipagpatuloy natin ito tungo sa tuwid at tapat na pamamahala. Ang naniniwala sa people power ay nakatuon sa kapwa at hindi sa sarili.

Sa mga nang-api sa akin, kaya ko kayong patawarin, at pinapatawad ko na kayo. Sa mga nang-api sa sambayanan, wala akong karapatan na limutin ang inyong mga kasalanan.

To those who are talking about reconciliation, if they mean that they would like us to simply forget about the wrongs that they have committed in the past, we have this to say: there can be no reconciliation without justice. Sa paglimot ng pagkakasala, sinisigurado mong mauulit muli ang mga pagkakasalang ito. Secretary de Lima, you have your marching orders. Begin the process of providing true and complete justice for all.

Ikinagagalak din naming ibahagi sa inyo ang pagtanggap ni dating Chief Justice Hilario Davide sa hamon ng pagtatatag at pamumuno sa isang Truth Commission na magbibigay linaw sa maraming kahinahinalang isyu na hanggang ngayon ay walang kasagutan at resolusyon.

Ang sinumang nagkamali ay kailangang humarap sa hustisya. Hindi maaaring patuloy ang kalakaran ng walang pananagutan at tuloy na pang-aapi.

My government will be sincere in dealing with all the peoples of Mindanao. We are committed to a peaceful and just settlement of conflicts, inclusive of the interests of all – may they be Lumads, Bangsamoro or Christian.

We shalI defeat the enemy by wielding the tools of justice, social reform, and equitable governance leading to a better life. Sa tamang pamamahala gaganda ang buhay ng lahat, at sa buhay na maganda, sino pa ang gugustuhing bumalik sa panahon ng pang-aapi?

Kung kasama ko kayo, maitataguyod natin ang isang bayan kung saan pantay-pantay ang pagkakataon, dahil pantay-pantay nating ginagampanan ang ating mga pananagutan.

Kamakailan lamang, ang bawat isa sa atin ay nanindigan sa presinto. Bumoto tayo ayon sa ating karapatan at konsensiya. Hindi tayo umatras sa tungkulin nating ipaglaban ang karapatang ito.

Pagkatapos ng bilangan, pinatunayan ninyo na ang tao ang tunay na lakas ng bayan.

Ito ang kahalagahan ng ating demokrasya. Ito ang pundasyon ng ating pagkakaisa. Nangampanya tayo para sa pagbabago. Dahil dito taas-noo muli ang Pilipino. Tayong lahat ay kabilang sa isang bansa kung saan maaari nang mangarap muli.

To our friends and neighbors around the world, we are ready to take our place as a reliable member of the community of nations, a nation serious about its commitments and which harmonizes its national interests with its international responsibilities.

We will be a predictable and consistent place for investment, a nation where everyone will say, “it all works.”

Inaanyayahan ko kayo ngayon na manumpa sa ating mga sarili, sa sambayanan, WALANG MAIIWAN.

Walang pangingibang-bayan at gastusan na walang wastong dahilan. Walang pagtatalikod sa mga salitang binitawan noong kampanya, ngayon at hanggang sa mga susunod pang pagsubok na pagdadaanan sa loob ng anim na taon.

Walang lamangan, walang padrino at walang pagnanakaw. Walang wang-wang, walang counterflow, walang tong. Panahon na upang tayo ay muling magkawang-gawa.

Nandito tayo ngayon dahil sama-sama tayong nanindigan at nagtiwala na may pag-asa.

The people who are behind us dared to dream. Today, the dream starts to become a reality. Sa inyong mga nag-iisip pa kung tutulong kayo sa pagpasan ng ating krus, isa lang ang aking tanong – kung kailan tayo nanalo, saka pa ba kayo susuko?

Kayo ang boss ko, kaya’t hindi maaaring hindi ako makinig sa mga utos ninyo. We will design and implement an interaction and feedback mechanism that can effectively respond to the people’s needs and aspirations.

Kayo ang nagdala sa akin sa puntong ito – ang ating mga volunteers – matanda, bata, celebrity, ordinaryong tao, na umikot sa Pilipinas para ikampanya ang pagbabago; ang aking mga kasambahay, na nag-asikaso ng lahat ng aking mga personal na pangangailangan; ang aking pamilya, kaibigan at katrabaho, na dumamay, nag-alaga at nagbigay ng suporta sa akin; ang ating mga abogado, na nagpuyat para bantayan ang ating mga boto at siguraduhing mabibilang ang bawat isa; ang aking mga kapartido at kaalyado na kasama kong nangahas mangarap; at ang milyun-milyong Pilipinong nagkaisa, nagtiwala at hindi nawalan ng pag-asa – nasa inyo ang aking taus-pusong pasasalamat.

Hindi ko makakayang harapin ang aking mga magulang, at kayong mga nagdala sa akin sa yugto ng buhay kong ito, kung hindi ko maisasakatuparan ang aking mga binitawang salita sa araw na ito.

My parents sought nothing less and died for nothing less than democracy, peace and prosperity. I am blessed by this legacy. I shall carry the torch forward.

Layunin ko na sa pagbaba ko sa katungkulan, masasabi ng lahat na malayo na ang narating natin sa pagtahak ng tuwid na landas at mas maganda na ang kinabukasang ipapamana natin sa susunod na henerasyon. Samahan ninyo ako sa pagtatapos ng laban na ito. Tayo na sa tuwid na landas.

Maraming salamat po at mabuhay ang sambayanang Pilipino!

ENGLISH

Official English translation of
The Inaugural Address of Benigno S. Aquino III

His Excellency Jose Ramos Horta, Former President Fidel V. Ramos, Former President Joseph Estrada, Senate President Juan Ponce Enrile and members of the Senate, House Speaker Prospero Nograles and members of the House, justices of the Supreme Court, members of the foreign delegations,Your Excellencies of the diplomatic corps, fellow colleagues in government, aking mga kababayan.

My presence here today is proof that you are my true strength. I never expected that I will be here taking my oath of office before you, as your president. I never imagined that I would be tasked with continuing the mission of my parents. I never entertained the ambition to be the symbol of hope, and to inherit the problems of our nation.

I had a simple goal in life: to be true to my parents and our country as an honorable son, a caring brother, and a good citizen.

My father offered his life so our democracy could live. My mother devoted her life to nurturing that democracy. I will dedicate my life to making our democracy reach its fullest potential: that of ensuring equality for all. My family has sacrificed much and I am willing to do this again if necessary.

Although I was born to famous parents, I know and feel the problems of ordinary citizens. We all know what it is like to have a government that plays deaf and dumb. We know what it is like to be denied justice, to be ignored by those in whom we placed our trust and tasked to become our advocates.

Have you ever been ignored by the very government you helped put in power? I have. Have you had to endure being rudely shoved aside by the siren-blaring escorts of those who love to display their position and power over you? I have, too. Have you experienced exasperation and anger at a government that instead of serving you, needs to be endured by you? So have I.

I am like you. Many of our countrymen have already voted with their feet - migrating to other countries in search of change or tranquility. They have endured hardship, risked their lives because they believe that compared to their current state here, there is more hope for them in another country, no matter how bleak it may be. In moments when I thought of only my own welfare, I also wondered - is it possible that I can find the peace and quiet that I crave in another country? Is our government beyond redemption? Has it been written that the Filipino’s lot is merely to suffer?

Today marks the end of a regime indifferent to the appeals of the people. It is not Noynoy who found a way. You are the reason why the silent suffering of the nation is about to end. This is the beginning of my burden, but if many of us will bear the cross we will lift it, no matter how heavy it is.

Through good governance in the coming years, we will lessen our problems. The destiny of the Filipino will return to its rightful place, and as each year passes, the Filipino’s problems will continue to lessen with the assurance of progress in their lives.

We are here to serve and not to lord over you. The mandate given to me was one of change. I accept your marching orders to transform our government from one that is self-serving to one that works for the welfare of the nation.

This mandate is the social contract that we agreed upon. It is the promise I made during the campaign, which you accepted on election day.

During the campaign we said, “If no one is corrupt, no one will be poor.” That is no mere slogan for posters -- it is the defining principle that will serve as the foundation of our administration.

Our foremost duty is to lift the nation from poverty through honest and effective governance.

The first step is to have leaders who are ethical, honest, and true public servants. I will set the example. I will strive to be a good model. I will not break the trust you have placed in me. I will ensure that this, too, will be the advocacy of my Cabinet and those who will join our government.

I do not believe that all of those who serve in our government are corrupt. In truth, the majority of them are honest. They joined government to serve and do good. Starting today, they will have the opportunity to show that they have what it takes. I am counting on them to help fight corruption within the bureaucracy.

To those who have been put in positions by unlawful means, this is my warning: we will begin earning back the trust of our people by reviewing midnight appointments. Let this serve as a warning to those who intend to continue the crooked ways that have become the norm for too long.

To our impoverished countrymen, starting today, your government will be your champion.

We will not disregard the needs of our students. We will begin by addressing the glaring shortage in classrooms and educational facilities.

Gradually, we will lessen the lack of infrastructures for transportation, tourism and trade. From now on, mediocre work will not be good enough when it comes to roads, bridges, and buildings because we will hold contractors responsible for maintaining their projects in good condition.

We will revive the emergency employment program established by former President Corazon Aquino. This will provide jobs for local communities and will help in the development of their and our economy.

We will not be the cause of your suffering or hardship. We will strengthen collections by the Bureau of Internal Revenue and we will fight corruption in the Bureau of Customs in order to fund our objectives for the public welfare, such as:

· Quality education, including vocational education, so that those who choose not to attend college or those who cannot afford it can find dignified livelihood;

· Improved public health services such as PhilHealth for all within three years;

· A home for every family, within safe communities.

We will strengthen the armed forces and the police, not to serve the interests of those who want to wield power with impunity, but to give added protection for ordinary folk. The armed forces and the police risk their lives daily so that the nation can live in peace and security. The population has doubled and yet their numbers remain unchanged. It is not right that those who make sacrifices are treated pitifully.

If there was a fertilizer scam in the past, today there will be security for farmers. We will help them with irrigation, extension services, and marketing their products at the best possible prices.

We are directing Secretary Alcala to set up trading centers that will directly link farmers and consumers thereby eliminating middlemen and opportunities for corruption. In this way, funds can be shared by farmers and consumers. We will make our country attractive to investors. We will cut red tape dramatically and implement stable economic policies. We will level the playing field for investors and make government an enabler, not a hindrance to business. This is the only means by which we can provide jobs for our people.

Our goal is to create jobs at home so that there will be no need to look for employment abroad. However, as we work towards that end, I am ordering the DFA, POEA, OWWA, and other relevant agencies to be even more responsive to the needs and welfare of our overseas Filipino workers.

We will strengthen the process of consultation and feedback. We will strive to uphold the constitutional right of citizens to information on matters of public concern.

We relived the spirit of people power during the campaign. Let it take us to good and effective governance. Those who believe in people power put the welfare of others before their own.

I can forgive those who did me wrong but I have no right to forgive those who abused our people.

To those who talk about reconciliation, if they mean that they would like us to simply forget about the wrongs that they have committed in the past, we have this to say: there can be no reconciliation without justice. When we allow crimes to go unpunished, we give consent to their occurring over and over again. Secretary de Lima, you have your marching orders. Begin the process of providing true and complete justice for all.

We are also happy to inform you the acceptance of Chief Justice Hilario Davide of the challenge of strengthening and heading a Truth Commission that will shed light on many unanswered issues that continue to haunt our country.

My government will be sincere in dealing with all the peoples of Mindanao. We are committed to a peaceful and just settlement of conflict, inclusive of the interests of all -- may they be Lumads, Bangsamoro or Christian.

We shalI defeat the enemy by wielding the tools of justice, social reform, and equitable governance leading to a better life. With proper governance life will improve for all. When we are all living well, who will want to go back to living under oppression?

If I have all of you by my side, we will be able to build a nation in which there will be equality of opportunity, because each of us fulfilled our duties and responsibilities equally.

After the elections, you proved that it is the people who wield power in this country.

This is what democracy means. It is the foundation of our unity. We campaigned for change. Because of this, the Filipino stands tall once more. We are all part of a nation that can begin to dream again.

To our friends and neighbors around the world, we are ready to take our place as a reliable member of the community of nations, a nation serious about its commitments and which harmonizes its national interests with its international responsibilities.

We will be a predictable and consistent place for investment, a nation where everyone will say, “it all works.”

Today, I am inviting you to pledge to yourselves and to our people. No one shall be left behind.

No more junkets, no more senseless spending. No more turning back on pledges made during the campaign, whether today or in the coming challenges that will confront us over the next six years. No more influence-peddling, no more patronage politics, no more stealing. No more sirens, no more short cuts, no more bribes. It is time for us to work together once more.

We are here today because we stood together and believed in hope. We had no resources to campaign other than our common faith in the inherent goodness of the Filipino.

The people who are behind us dared to dream. Today, the dream starts to become a reality. To those among you who are still undecided about sharing the common burden I have only one question: Are you going to quit now that we have won?

You are the boss so I cannot ignore your orders. We will design and implement an interaction and feedback mechanism that can effectively respond to your needs and aspirations.

You are the ones who brought me here - our volunteers - old, young, celebrity, ordinary folks who went around the country to campaign for change; my household help who provided for all my personal needs; my family, friends, colleagues at work, who shared, cared, and gave their support; my lawyers who stayed all hours to guard my votes and make sure they were counted; and the millions of Filipinos who prevailed, kept faith, and never lost hope - I offer my heartfelt gratitude.

I will not be able to face my parents and you who have brought me here if do not fulfill the promises I made.

My parents sought nothing less, died for nothing less, than democracy and peace. I am blessed by this legacy. I shall carry the torch forward.

My hope is that when I leave office, everyone can say that we have traveled far on the right path, and that we are able to bequeath a better future to the next generation. Join me in continuing this fight for change.

Thank you and long live the Filipino people!

June 30, 2010

Quirino Grandstand

Mabuhay ang pangulo ng Pilipinas!

2010-06-30T11:26:00.000+08:00

Sa araw na ito nanunumpa sina Noynoy Aquino at Jojo Binay bilang pangulo at pangalawang pangulo ng Pilipinas.

Bago na naman ang administrasyon. Sana may bagong pamamaraan naman ng pamamahala sa bayan.

Milyun-milyong Pilipino ang pumili kina Aquino at Binay. Sana ang milyun-milyong Pilipino ay magkaisa para sa pagbabago at kaunlaran.

Nakatutok ngayon sa kani-kanilang telebisyon ang mga Pilipino upang tunghayan ang panunumpa ni Noynoy at ni Binay. Umaasa ang marami na lulutasin ni Aquino ang problema ng bayan. Ngunit ang masasabi ko lang ay hangga't hindi tayo kikilos bilang isang bayan tayo'y mananatili sa ating pagkalugmok.

Sama-sama nating pandayin ang ating bayan. Ito na ang ating pagkakataon.

Tag-ulan na naman

2010-06-29T13:07:00.000+08:00

Kahapon di kaagad ako makauwi dahil sa lakas ng ulan. Ang daming nagtweet sa Twitter na bumabaha na raw ang ilang bahagi ng EDSA. Tapos nung sinilip ko ang kalsada sa may tapat ng bilding ng aking opisina, tama nga, medyo bumabaha na.

Kaya nagpalipas muna ako ng oras. Nakaalis ako bandang alas-siyete na. Dumaan ako sa paborito kong kainan sa may Tomas Morato para maghapunan saka lumarga pauwi ng bahay.

Itong problema ng baha sa Metro Manila ay panahon pa ito ng aking mga ninuno, e. Hanggang ngayon di pa rin natin nabibigyan ng angkop na solusyon. Bakit kaya?

Meron naman tayong magagaling na mga engineers pero kulang tayo sa political will. Ayaw nating masasagasaan ang ating mga pansariling interes. Oo nga naman, pag tatamaan ang negosyo mo, aalma ka talaga. Kabuhayan kasi, e.

Pero pag may problema, nagrereklamo naman. At ang ating mga opisyal sa gobyerno, wala namang ibang ginawa kundi ang mamulitika. Kaya naglipana ang mga iskwater, at hindi mapaalis-alis dahil boto. Di ko naman sinisisi ang mga mahihirap na tulad ko sa problema ng baha sa kamaynilaan.

Ang sa akin lamang po ay ayusin ng mga lokal na pamahalaan ang mga estero't kanal, at alisin ang mga barung-barong sa tabing ilog upang 'wag bumaha at iwas sakuna pa. Yung mga bahay at gusali na hindi dapat nakatayo sa kinalagyan ay gibain. At ang kailangan dito ay lakas ng loob ng ating gobyerno at kooperasyon ng mga mamamayan.

'Wag na nating sisihin ang mga namamahala sa atin, gumawa na tayo't kumilos. Bayan natin ito kaya alagaan natin. Ang ibig sabihin po ng demokrasya ay pamamahala ng mga mamamayan at hindi lang ng iilang naghaharing uri.

Alamin po natin ang ating tungkulin at karapatan, at gampanan ang ating dapat gampanan.

Ekonomiya daw

2010-06-28T11:00:00.000+08:00

Sabi ni Gloria Arroyo, sa kanyang siyam na taong pananatili sa pwesto, naibalanse daw niya ang ekonomiya ng bansa.

Oo nga naman ano. Lumalaki ang utang. Tumataas ang deficits. Milyun-milyon ang mga naghihirap. At galit sa kanya ang taumbayan. Ang galing talaga ni Gloria. Super.

Kaya sa bagong administrasyon ni Noynoy Aquino, sana naman tuluyan nang magkaroon ng balanced budget at aangat ang ating ekonomiya. At 'wag kalimutang sampahan ng kaso si Gloria sa lahat ng iskandalong kanyang kinasangkutan.

Nagkandahirap-hirap na nga ang mundo, at ang pinag-uusapan sa G20 summit sa Toronto ay kung paano ibalanse ang ekonomiya ng mundo, ngunit si Pinoy nananatili pa rin sa kanyang paghihirap.

Tapos may simbahan pa tayo na gustong mag-anak ng mag-anak ang ating mga kababayan. Ayaw kasi ng mga pari na mamigay ang gobyerno ng libreng condoms.

Hay, naku! Ba't nga ba nauwi na naman tayo sa sex nito. Hehehe... dahil masakit sa tenga ng mga konserbatibo ang sex education, bakit hindi natin papalitan ng reproductive health education? Malaki ang epekto ng populasyon sa ekonomiya ng bansa, ika nga.

Kaya bye na muna. Hanggang sa muli.

Sulat lang ng sulat kahit walang nagbabasa

2010-06-27T13:48:00.000+08:00

Alam ko namang walang nagbabasa sa blog na ito, e. Pero sige pa rin ako. Magsusulat pa rin kahit di ako pinapansin.

At sa totoo lang nagpapapansin din naman ako. Kaya lang wala lang talagang pumapansin sa isang taong katulad ko na nagsisikap maging manunulat ngunit walang talento.

Sige na lang. Pagpasensiyahan ko na lang ang sarili. Di naman talaga ako marunong magsulat. Nagdudunung-dunungan lang. 'Tsaka kaunti na lang ngayon ang mga Pinoy na nagbabasa sa Filipino, dahil gusto nilang magbasa sa Ingles. At marami na rin ang nahumaling sa Jejemon.

Kaya ang isang taong tulad ko na gustong magsulat, di na lang binabasa. Pero sige pa rin dahil meron naman akong gustong sabihin, e. Kahit walang gustong makinig.

Pero sa totoo lang, nakakapanghina din ng loob pag di ka pinapansin.

Lalo na pag ngayon ka lang natutong umibig tapos walang umiibig sa iyo. Hayyy. Ganito talaga ang buhay. Ngayon nga lang ako natutong umibig sa pagsusulat sa sarili kong wika, wala pang umiibig sa akin.

Sige lang, may awa si Bathala. Ang mga diyos na lang daw at mga kaluluwang sawi ang magbabasa sa aking blog.

Kailangan ba ng trahedya?

2010-06-27T12:49:00.001+08:00

Walang hiyang tanong, o. E, bakit, talaga bang kailangang itanong iyan?

Sa tingin ko, oo, kailangang itanong. Ang buhay sa mundo ay hindi puro sarap. Tingnan mo ang sex. Diba, masarap. Pero hindi lang ito puro sarap. Dahil sa adik na ang mga tao sa sex, kaya tayo tuloy ay naghihirap. Dahil sa sarap ng sex, tayo ay dumadanas ng trahedya sa buhay.

Aba, kung hindi nag-anak sina tatay at nanay, wala sana silang mamamatay na anak dahil sa sakit at kahirapan. May trahedya sa buhay. Iyan ang masasabi ko.

Kahit aminin man natin at sa hindi, namamatay ang tao, at ang kamatayan ay trahedya sa mga namatayan. May namatay dahil kumanta lang ng My way ni Frank Sinatra, o kaya ng Nobody ng Wonder Girls. Marami ang namatay dahil sa kapabayaan ng gobyerno -- trahedya sa karagatan, trahedya dahil sa bagyo, at trahedya dahil sa giyera ng mga militar at rebelde.

Hindi ko sinasabing kailangan talaga natin ang trahedya. Ang sinasabi ko, nangyayari ang mga trahedya sa buhay, at marami tayong matututunan kapag ating pagnilaynilayan ang reyalidad ng buhay at kamatayan.

'Wag naman po sanang puro lang sex at sarap ang iisipin natin. Isipin din natin kung papaano natin gagampanan ang ating responsibilidad.

Bagong mukha ng aking mga blog

2010-06-26T14:41:00.000+08:00

Ayoko munang pag-usapan ang sex ngayong araw.

Ang gusto kong talakayin ngayon ay tungkol sa mukha o itsura ng aking mga blog. Binago ko na ang anyo ng Spirituality Page. At ang Budhing Pinoy naman, bago rin.

Ang aayusin ko na lang ay ang mga ilalagay ko sa aking blog. Kablag!

Natutuwa ang aking kaibigan (o kung ano man ang iyong bigkas) sa aking mga blog. Ewan ko kung bakit. Baka dahil gustong gusto niya ako. Bwahahaha.

Pero alam mo, ang sa akin lang, gusto kong magsulat tungkol sa sarili at sa bayan. Isama na rin natin ang kultura, tradisyon, relihiyon, pulitika, edukasyon at iba. Gusto mo isama pa natin ang sex. Sabi ko na nga, e, na 'wag muna ang sex.

Ngayon ay Sabado, weekend. Oo nga. At may naaalala ako. Ang isang babaeng nakatira sa may bandang Zambales. Ang aking kaibigan. O siya, tama na nga.

Basta ang mahalaga, natutu akong umibig at magmahal.

Emo sa loob ng Burger King-Timog

2010-06-25T21:41:00.000+08:00

Ano kamo?

Eto, emo sa loob ng Burger King-Timog. Dahil libre kasi ang wi-fi. Kaya lang mukhang laging lugi ang Burger King sa akin.

Sabi nila masarap daw ang libre. Mukhang totoo naman siguro, diba? Kaya lang kawawa naman ang nanlilibre.

Siya nga pala, galing lang ako sa McDonald's kanina. Tapos lumipat ako dito nung tumila na ang ulan. Kaya eto ako, nagba-blog sa Budhing Pinoy. May budhi ba talaga si Pinoy? Hmmm di ko yata 'yan masasagot.

Isa lang ang masasabi ko: sex pa rin ang laman ng aking utak.

Pesteng buhay ito, o. Ba't ba di maali-alis itong sex sa kamalayan ko. Tama yata si Freud.

Kanina lang binasa ko ang Oedipus Rex ni Sophocles. Kawawa naman si haring Oedipus. Dahil ayun sa propesiya pinatay niya ang kanyang ama at inasawa niya ang kanyang ina. Di naman niya alam na ama pala niya ang kanyang pinatay, at ina niya ang kanyang inasawa.

Kaya ang mga anak niya ay kapatid niya rin. Sina Antigone at Ismene ay mga anak ni Oedipus, ngunit dahil ina niya ang kanyang asawa, kapatid din niya sila. Ganun ba talaga ang kapalaran ng buhay ng tao? Trahedya?

Ganito ang aking repleksiyon sa nabasa ko - simple lang: maaari nating sisihin ang Diyos at tadhana ngunit tayo pa rin ang responsable sa ating pagdidesisyon sa buhay. Kaya sa huli tayo rin ang aani sa mga bunga ng ating itinanim.

Ah basta, emo pa rin ako.

Ano na ang bago?

2010-06-25T15:00:00.000+08:00

Wala pa rin.

Kanina kasama ko ang aking kaibigan. Nag-almusal kami sa McDo Philcoa. Pero bumili ako ng kape sa Dunkin' Donuts. Masarap kasi ang kape dun, e.

Nag-usap kami tungkol na naman sa sex at sex education. Sabi ko sa iyo masarap pag-usapan ang sex sa umaga, e. O ano, aalma ka pa ba? Hehehe.

Pero may bago ako. Masarap din pala ang umibig muli. Totoo.

Sa ngayon, ayoko munang pag-usapan ang pulitika. Gusto ko ay sa pag-ibig muna.

Gusto ko sanang bigyan ng bulaklak ang isang magandang dilag na nakilala ko. Kaya lang ang sabi niya sa akin, ayaw daw niya ng bulaklak at gagastos pa ako.

Sige na nga. E, di, 'wag na.

Basta ang pag-ibig ay parang kidlat. Mabilis. At matulis. Kaya ayun, tusok na naman ang puso ko. Lintek na buhay ito, o.

Ang sarap pala ng sex sa umaga

2010-06-24T11:27:00.000+08:00

Di ako nagbibiro. Rated R ito. Masarap ang sex sa umaga.

At kung itatanong mo kung bakit, ang masasabi ko lang ay ganito: subukan mo muna. At kung nasubukan mo na, i-share mo naman. Hehehe...

Wala po. Biro lang.

Ang ibig ko lang pong sabihin ay masarap din pala pag-usapan ang sex sa umaga habang nag-aalmusal. Kasama ko kasi kanina ang kaibigan kong matalik. At nag-usap kami tungkol sa sex. Pati nga sex education, eh. Kahit ayaw ng mga pari.

Sabi daw kasi ng simbahan, 'wag ituro ang sex education sa mga bata dahil bastos at hindi ito tama. 'Wag na 'wag turuan ng sex ang mga bata dahil maaga pa. At ito naman talaga ang tinutukoy ng simbahan kahit ayaw man nilang aminin.

Hayy naku! Bakit ba ang simbahan ayaw pag-usapan ang sex. Kaya tuloy ang daming nabubuntis na wala sa panahon. At may mga pari din na marami nang binuntis.

Kaya susuportahan ko ang DepEd at DOH sa memorandum nitong ituro ang sex education sa mga bata habang maaga pa.

Kaya masarap ang sex sa umaga.

Lasing na naman ako sa pag-ibig

2010-06-23T11:41:00.000+08:00

Hay naku! Matapos ang masakit at masalimuot na hiwalayan, eto na naman ako sa aking kabaliwan. Umiibig na naman ang lolo.

Ngunit, paano na kaya ang buhay ko Kuya Eddie. E, di ako lang din ang haharap sa panibagong yugto na pinapasukan ko.

Saan nga ba ako mag-uumpisa? E, di sa kung ano ang meron ako. Ano nga ba ang meron ako? Naks.

Teka lang ha, iisipin ko muna. Pero pansamantala lang muna, nawawala na raw sa sirkulasyon si Bebe Gandanghari. Baka meron na naman siyang bagong ilalahad. Hehehe.

At meron din akong ilalahad. Hindi ako maglaladlad, ha. Sekret ko muna iyon.

Simula na naman ng pasukan

2010-06-23T11:33:00.000+08:00

Kalbaryo na naman para sa mga magulang na nagpapaaral ng kanilang mga anak. Ang daming iisipin -- baon, uniporme, mga gamit sa eskwela, pagkain, gamot, atbp.

At para naman sa mga guro -- andiyan na naman ang paghahanda ng mge lesson plans, iyan kung talagang pinaghahandaan. At siyempre, nandiyan na rin ang paghahanda ng mga paninda sa klase. Pulburun, balikutsa, cassava cake, at iba pang mga raket.

Sa mga estudyante naman, wow, ang thrill ng kung paano magcutting-classes. At of course, may mga bagong crushes na naman at panibagong broken heart emo.

Ngunit saludo ako sa mga estudyanteng nagsisikap makatapos sa kanilang pag-aaral. Puyat at pagod dahil nagtatrabaho upang mapag-aral lang. Sa huli ay may award din ang inyong pagpupunyagi.

At ako naman na nangangarap maging isang propesor, hehehe, kalbaryo ang paghahanda ng ituturo. Kaya mag-aaral na lang ako kung paano mambola ng mga estudyante.

Tapos na ang eleksiyon

2010-05-22T17:51:00.000+08:00

Kumusta na kayo diyan?

At kumusta na rin kaya ako?

Ang dami nang naganap sa buhay ko at sa bayan. Ngunit itong blog ko na ito, parang wala pa ring nagyayari. Hay, naku. Tamad lang talaga akong magblog.

Siya nga pala, bago na pala ang buhay ko ngayon. Wala na 'yung dati. Wala na 'yung dating saya.

Bago na naman. Bagong buhay, at bagong pag-asa. Ganito lang talaga ang buhay ng tao. Maraming mga pagbabago. At maraming mga dapat baguhin. Pati civil status. At kahit nga sari, e.

Tapos na ang eleksiyon. Si Noynoy Aquino na ang presidente pag bababa na si Gloria Arroyo sa pwesto. Hay, salamat naman kay Lord. Sa wakas, nagwawakas din ang termino ni nunal.

At ako naman, eto pa rin. Wala pa ring magawang matino sa buhay.

Sige, mga kapatid at kababayan. Isipin na lang natin na minsan magkakakwenta na rin sa lakas ang ating mga pagpapagal.

Manigong bagong taon sa inyong lahat

2009-12-31T22:37:00.000+08:00

Nawa'y mas maging produktibo ang taong 2010 ninyo.

Alas diyes y media pa lang eh ang dami nang nagpapaputok. Ganito talaga tayong mga Pinoy. Di bale na walang makain sa susunod na mga araw basta't makapagdiwang tayo ng bagong taon sa pamamagitan ng mga paputok. Sinusunog lang natin ang ating mga pera.

Bukas ang dami na namang nasa ospital dahil naputukan. Di pa rin tayo natututo.

Kailangan ba talaga ng putukan sa bagong taon? Aba'y kung kailangan talaga bakit hindi? Pero Diyos ko naman po, nagsasayang lang tayo ng pera, panahon at pawis. Tapos dinudumihan pa natin ang hangin.

Sige na, kahit masama ang loob ko sa mga nagpapaputok - hapi new yer pa rin. Nawa sa susunod na mga araw buhay pa rin kayo.

Lubog na naman

2009-12-28T10:18:00.000+08:00

Ganito lang talaga ang buhay. Lubog na naman.

Bukod sa lubog ang bayan sa utang, at lubog na ang tao sa kahirapan, pati ba naman mga barko naglulubugan din.

Bakit ba kasi walang matinding polisiya ang Marina sa mga barko natin. Kaya tuloy pag may lumubog na barko marami ang namamatay.

Naaalala ko nung sumakay ako ng ferry mula Surigao patungong Siargao island noong 2007. Yung barko e wala man lang nakadisplay na mga life rafts. E paano kung lumubog yun, e di ang dami sanang namatay. Mahigit tatlong daan katao ang mga pasahero.

Katatapos lang ng pasko at magbabagong taon na. Wala pa ring nagbago sa Pilipinas. May pagbabago pa rin ba kaya? O baka ipagpatuloy na lang natin itong bulok na sistema ng ating pamahalaan.

Ewan ko ba kung bakit tayo nagkaganito. Ah basta, tuloy lang ang laban pare ko.

Kahit may putukan sa ibang panig ng bansa at ng daigdig, huwag po sa tayong magpaputok ngayong bagong taon, parang awa niyo na. Pumalpak na nga ang summit sa Copenhagen dadagdagan niyo pa ang init ng ating mundo.

Magbabagong taon na naman

2009-12-27T20:01:00.000+08:00

Hala bili na kayo ng mga paputok para sa pagsalubong ng bagong taon. Pero kailangan ba talaga nating pausukan ang Pilipinas at dagdagan ang polusyon sa Metro Manila?

Sa totoo lang nagkaroon ako ng allergy sa aking ilong dahil sa mga paputok na 'yan. Masama na nga sa kalusugan pag nalanghap mo ang usok ng pulbura masama pa ito sa kalikasan. Pero ginagawa pa rin natin kahit masama.

Tayo talagang mga tao - mas pinipili natin ang mga nakapipinsala sa atin.

Dinudumihan natin ang tubig, ang hangin at ang lupa. Pinuputol natin ang mga puno. At unti-unti nating pinapatay ang ating mga sarili. Ang tawag nito ay kahangalan. Oo mga hangal tayong lahat!

Sige na baka sasabog pa ako at ika'y maputukan.

Pagkatapos ng pasko

2009-12-26T06:43:00.000+08:00

Kinabukasan ng araw ng pasko lasing ang mga tao. Masakit ang ulo sa hangover. Ganyan lang talaga ang buhay mga tsong.

Pero naaalala ko na naman ang pulubing tumitig sa aking mga mata noong isang araw. Binati niya ako ng meri krismas na parang naghihintay siya ng pamasko. Walang laman ang aking bulsa kaya wala akong naiabot sa kanya. Ang sabi ko na lang din ay meri krismas din sa'yo.

Kaya ayaw ko nang magreklamo na mahirap lang ako kahit kung tutuusin middle class ang aking mga pananaw at gawi. Alam ko namang mahirap talagang maging mahirap sa bayang ito.

Maraming lubog sa utang para lang may pangnoche buena. Marami ring mayayaman na bumabaha sa noche buena. Hindi talaga pantay ang buhay sa mundo.

Aking napagtanto na si Kristo pala ay pumarito upang bigyang liwanag ang mga nasa kadiliman, upang palayain ang mga nakakulong sa kahirapan, upang paghilumin ang sugat ng mga sugatan, at upang sugatan ang mga taong manhid sa reyalidad ng kahirapan at kawalang katarungan.

Amen brother.

Mas mabuti pa yatang magshopping na lang ako sa Hong Kong kasama ang aking mga apo kaysa magunaw sa lahar ng Mayon ang mga taong nakatira malapit sa bulkan. Kaya lang mayron din naman akong karapatang mag-break, ah.

Choz, meri krismas at manigong bagong taon sa iyo.

Kahit pula ka man na di naniniwala sa ginagawa ng gobyerno - mahal pa rin kita sa pangalan ng demokrasya, at dahil tao ka. Mabuhay ka at nawa'y magtagumpay ang iyong pakikibaka.

Masarap ang keyk ng kapitbahay

2009-12-24T17:10:00.000+08:00

Sabi ko sa'yo masarap magbeyk ng keyk ang aming kapitbahay. Kahit di ko pa nga natitikman e, masarap na. Dahil habang nagbebeyk siya kumakanta siya ng Praise the Lord at nagkacantata pa siya. O, diba masaya!

Gusto ko sana may wine kami para sa noche buena, e dahil sa hirap ng buhay ni isang boteng gin bilog di ako makabili. Mabuti pa ang pulubi sa may Tomas Morato nakita ko kanina ang dami niyang pera. Malakas kita niya ngayon.

Pero sa totoo lang nainggit talaga ako.

My Oh my Delilah. Meri krismas an hapi new year. Paano naman ako maging meri kung wala si Mary? Hay Mama Mary kailan mo ba ako mabibiyayaan?

Ah basta, masarap ang keyk ng aming kapitbahay. Ito na lang ang aming pang-noche buena.

Pasko na naman

2009-12-24T16:55:00.000+08:00

Hay naku, pasko na naman. At marami na naman ang mga nangangaroling kahit sa daan. At marami din ang nagugutom at walang makain sa noche buena. Buhay nga naman, o. Puro pahirap na lang.

Siya nga pala. Mag-iisang taon na pala ang lumipas nung huli akong nagpost sa blog na ito. Sige, meri krismas na lang sa'yo.

Sana ngayong maging maligaya at mapayapa ang ating mundo. Kaya suportahan natin ang digmaan sa Afghanistan. Ganun din ang mga Ampatuan. Ngeh! Labo ko talaga. Tamang pang-asar lang pre.

Habang marami ang nagugutom at walang makain, habang marami ang walang tirahang disente, tayo ay magsaya ngayong pasko at magpuri sa Diyos.

Nampuchang buhay 'to.

Meri krismas sa iyo.

Iskandalosa

2009-01-16T22:43:00.000+08:00

Ano kaya ang gagawin mo kapag ang pangulo ng bansa mo ay iskandalosa? Sabagay para nga namang showbiz itong pulitika ng bayan natin. Kailangan ika ng conflict para may drama.

Natutuwa ako sa mga video ni Juana Change kaya kahit lumipas na ang pasko minabuti kong ipost ang videong ito dito sa Budhing Pinoy. Sabagay wala namang nagbabasa nito...

Bawal ang magpaputok

2008-12-30T15:00:00.000+08:00

Sa hirap nga naman ng buhay, marami ang walang makain at walang matirhan. Ngunit nalulungkot ako sa ilang mga kababayan nating nagpapaputok tuwing magbabagong taon. Oo nga nakakatulong nga naman sila sa mga gumagawa at nagbebenta ng mga paputok sa may Bocaue, Bulacan, ngunit kung talagang iisipin natin, sayang ang perang sinusunog lang at pinapaputok. E, hirap na nga ang ekonomiya natin kahit ayaw man aminin ni Ate Glo, tuloy pa rin ang saya, ika nga.

Maaari naman tayong sumaya ng hindi nagpapaputok, a! Atsaka istorbo ang mga paputok sa mga nagpapahinga sa gabi. Ang gabi ay panahon dapat ng pagtulog at pamamahinga. Pwede ba kung nais nyo talagang salubungin ang bagong taon, magpaputok na lang kayo sa loob ng bahay? Marami na ang nasunugan nang dahil sa paputok na iyan, at marami na rin ang namamatay. Kaya sa darating na bagong taon sana ingatan natin ang ating mga sarili, ang ating kalikasan, at ang kapakanan ng mga kababayan nating gustong manahimik.

Maaari naman tayong makatulong sa mga nagtitinda ng paputok sa ibang paraan. Bakit di natin sila pagtindahin ng mga kakanin at ibang pang bagay na mapagkikitaan. Sana maging maingat tayo na sa halip ay magpaputok, magkainan na lang tayo ng pagkaing inihahain sa atin ng ating Pangulo - pagkain sa hapag-kainan, na aniya ay... Gulay.

Manigong Bagong Taon po sa inyong lahat!

Hindi ako bakla... kukurutin kita diyan, e!

2008-12-26T10:56:00.000+08:00

Kapag ang naghaharing uri ay mga konserbatibo at fundamentalistang relihiyoso, kawawa naman ang mga kapatid nating bakla at tomboy, wala silang puwang sa mundo. Kaya dapat mag-isip-isip na tayo. Hindi ba talaga maaaring ikasal ang lalaki sa lalaking ang kanyang sari ay babae? O babae sa saring pinili ay lalaki?

Baka naman pastor at padre ayaw n'yo lang madiskubre...

Kaya ang mga Kano ay gumawa ng play bilang protesta sa pagbabawal sa pagkakasal ng lalaki sa kapwa lalaki at babae sa kapwa babae.

"Prop 8 - The Musical" starring Jack Black, John C. Reilly, and many more... by Jack Black

Maligayang Pasko

2008-12-25T17:10:00.000+08:00

Ngayong araw ng pasko nawa maging masaya at masagana ang buhay ng bawat Pilipino. Para yatang napakarelihiyoso ko ngayon. Paano maging masaya at masagana ang buhay ng mga Pinoy kung bagsak ang pandaigdigang ekonomiya? Ewan ko ba. Basta iyon na lang, maging maligaya na lang muna tayo sa gitna ng pagdarahop ng milyun-milyong Pilipino. Salamat sa pangako ni Gloria na pagkain sa hapag-kainan... kumain na lang tayo ng gulay.

Teka lang muna, diba paskong pasko bakit di tayo magluluto ng masasarap na pagkain? Pero sandali lang, wala nga palang lulutuin. Pahingi naman ng piso, sige na. Piso-piso lang bawat Pilipino, makakaipon na ako nun ng 89 milyong piso. Yayaman na ako. Kaya pala ang Smart, Globe at Sun ay di nalulugi dahil sa piso-pisong text ng milyun-milyong Pilipino.

Hindi ba't nagsimula tayo sa pagbati ng maligayang pasko? O sige na nga, sana maging maligaya ang pasko ng bawat isa. Isipin na lang natin na maunlad ang buhay natin, ika nga ni Bro. Mike Velarde kapag mayroon tayong pananalig hindi tayo pababayaan ni Yahweh. May pananalig naman ako a, eh bakit ako naghihirap? Paano na iyan Bro. Mike?

Sige na nga, maligayang pasko po sa inyong lahat. Isang pagbati mula kay senador... este mula sa Budhing Pinoy pala. Patnubayan nawa kayo ng diwa ng pag-ibig at pagkakaisa.

Budhi ng masayang Pinoy?

2008-11-11T16:18:00.000+08:00

Mukhang mas masayang pakinggan kapag ang pamagat ng blog na ito ay Budhi ng Masayang Pinoy! Ito ang mungkahi sa akin ng kaibigan kong si Allan Derain habang nagkukwentuhan kami kahapon sa may Cubao.

Si Allan nga pala ay isang manunulat at nagtuturo din siya sa unibersidad ng Ateneo de Manila at sa De La Salle. Siya ang awtor ng Iskrapbuk, isang koleksiyon ng mga maiikling kwento.

Matagal na kaming hindi nagkakwentuhan, siguro may mga pitong buwan na. Teks ako ng teks sa kanya noong mga nakaraan buwan, pero di niya ako sinasagot. Mabuti na lang may Facebook. Salamat sa Facebook! Inimbita ko siya, at ibinigay niya ang kanyang bagong cellphone number. Kinuwento niya sa akin na nalaslasan pala siya ng bag at tinangay ang kanyang nag-iisang cellphone sa Marikina. Kaya pala di ko siya makontak noong mga nakaraan.

Tineks ko siya kahapon ng umaga, at napagkasunduan namin na magkita sa Cubao. Sa dati naming tagpuan sa Gateway. Pagkatapos nagpunta kami sa Booksale at nagtingin tingin ng masisilang mga librong pang-inggit sa mga masisibang katulad namin.

Kumain kami ng hapunan sa KFC, mahabang kwentuhan, saka lumipat kami para magkape sa Dunkin' Donuts. Sa KFC ang paksa namin ay iba iba, mula nobela hanggang relihiyon. As usual ika nga sa Ingles. Kapag nag-uusap kami ang mga pinag-uusapan namin ay tungkol sa libro, relihiyon, lipunan, pilosopiya at kung anu ano pa. Isama mo na rin ang tungkol sa love life.

Tapos binanggit ko sa kanya ang mga blogs ko lalo na itong bago. At ganito naman ang kanyang puna, "Para mas liberal at masayang pakinggan gawin mong Budhi ng Masayang Pinoy." Dahil may budhi nga naman talaga ang Pinoy, bakit nga naman di na dagdagan ng masaya.

Hehe. Gusto ko sana. Pero, mas gusto kong mas malungkot pakinggan sapagkat nais kong lakbayin ang kalungkutan ng pagiging isang Pilipino.

Sa madaling sabi

2008-11-03T15:54:00.000+08:00

Naaalala ko si Lolo Jesus. Oo, Jesus ang kanyang pangalan. Parang ang panginoon, ano? Madalas na sinasabi ni lolo ang katagang, "Sa madaling sabi..." kapag nagbibigay siya ng kanyang opinyon.

Sanay siyang makipag-usap sa mga tao, at madalas siyang nagpupunta sa mga lumad sa Mindanao at tumulong siya sa mga komunidad roon upang magkaroon ng maayos na serbisyong pangkalusugan.

"Maraming mga tao ang walang maayos na tirahan, kaya sa madaling sabi, palpak ang pamahalaan sa programa nitong magkaroon ng tahanan ang bawat mamamayan," wika ni lolo.

"Noong si Marcos ang presidente, sinabi niyang magiging tanyag ang Pilipinas, ngunit iba ang tanyag nito sa kanyang pamamahala - diktadorya. Sa madaling sabi, wala siyang ibang ginawa kundi ang ipahiya ang bansa sa buong mundo."

Kaya naman nang naupo si Gloria Arroyo dahil sa kanyang pandaraya sa eleksiyon, nawawalan na siya ng kredibilidad bilang presidente, kaya tulad ng sinabi ng lolo ko, sa madaling sabi dapat paalisin na si Gloria sa Malacanang.

Sa madaling sabi, dapat pukawin na ang budhi at kamalayan ng bawat Pilipino upang gumising sa pagkakaidlip at bumangon nang sa gayu'y sama-sama nating pandayin ang bagong Pilipinas.

Ang Budhing Pinoy

2008-11-03T15:00:00.000+08:00

Ang blog na ito ay alternatibo sa aking unang blog, ang Spirituality Page. Masyado kasing espiritwal iyon, kaya susubukan kong maging pulitikal.

Napag-isipan kong gumawa ng panibagong blog na gamit ang Filipino. Sawa na rin kasi ako sa paggamit ng Ingles, atsaka sa totoo lang hirap din ako sa salitang banyaga.

Bakit Ang Budhing Pinoy? Ako'y naniniwala na ang bawat Pinoy ay may budhi at isa na rin ako doon. Ang budhing ito ang pinaniniwalaan kong nananatili sa ating kamalayan upang magpatuloy at sumulong bilang isang bayan.

Kahit ang budhi ng lipunan ay parang nawawala na, sa tingin ko hindi pa rin nawawala ang konsensya ng isang tao.

Ang layunin ng Ang Budhing Pinoy ay upang lakbayin ang kamalayang Pinoy at hukayin ang potensiyal nitong maging isang ganap at may kapangyarihang magsarili.

Masyado naman yata akong mapangarapin. Pero, sige na nga. Sa totoo lang kasi, nais ko lang na matutong magsulat sa Filipino.